Archiwa tagu: Znajome blogi

Inni. Choroba psychiczna.

Trafiłam kilka dni temu na bloga, który mnie zadziwił i przeraził. Zadziwił, a raczej wprawił w zdumienie swoją odmiennością, a głównie rzucającą się w oczy „atomizacją” umysłu autora.

Widziałam wariatów sieciowych, dziwnych czy nienawistnych ludzi, ale tego tam nigdy nie nazwałabym wariactwem. U osób poważnie chorych psychicznie można zauważyć specyficzną godność – dostojeństwo, z jakim znoszą swoje odmienne stany świadomości. Jednak przykre, że nie są właściwie leczeni, tylko muszą pisać bloga. I przykre, że mało kto zwraca na to uwagę.

***
Drugi obrazek ze znalezionego niedawno cyklu rysunków „Snow Cat”. Pierwszy był tu kilka wpisów temu. Ta historia przypomina mi „Dziewczynkę z zapałkami” H. Ch. Andersena.

snow-cat-disappearing-life_4045658741_o

Snow Cat – Disappearing life (Śnieżny kot – Uchodzące życie)

Fajni ludzie

Nie ma niczego gorszego u blogera (mikroblogera), niż patologicznie głębokie kompleksy, które „przezwycięża” przy pomocy ekshibicjonizmu, zwykle o infantylnym czy pretensjonalnym odcieniu, albo też poprzez przybieranie pozy wybitnego znawcy, mentora czy żartownisia. Pozy, która odpycha i śmieszy przesadnym wczuwaniem się w rolę. Rolę, do której jednakowoż nie posiada się wielkich predyspozycji.

To wszystko męczy. Bo za brakiem autentyczności nie kryje się nic ciekawego.

Siedzę na blogowisku dostatecznie długo, aby na pierwszy rzut oka rozpoznawać przeróżne rodzaje patologicznych typów sieciowych. Może mogłabym napisać coś dłuższego na ten temat, ale chyba nie warto, i nie za bardzo mam ochotę. A czynię te nieco gorzkie wynurzenia przy okazji likwidacji jednego z moich mikroblogów.

kotki

Skąd ja cię znam…

„Wielonickowiec”, czyli osoba używająca kilku nicków w celu zwiększenia siły rażenia. Obserwowałam to zjawisko na forach. Jakiś czas temu dostrzegłam je również na blogach. Jestem wyczulona na przeróżne style literackie i mniej literackie.

Pewna pani, czy pewien pan, dochodzi do wniosku, że samotnie nie może zbyt wiele zdziałać  „na blogach”, bo w pojedynkę nie jest w stanie dostatecznie kogoś obrazić, poniżyć, jak i nie jest w stanie skutecznie zdyskredytować czyichś poglądów czy podważyć sensu wypowiedzi danej osoby. Wpada więc na szatański pomysł i zakłada dwa-trzy konta z różnymi awatarami, albo po prostu używa kilku pseudonimów, bez zakładania konta. I tak krąży z bloga na blog, pod różnymi nickami, pod obiema płciami niekiedy, załatwiając swoje porachunki i zaspokajając swoje dziwne potrzeby.


Ha! I teraz już nie pojedziemy do weterynarza!

Prawda

„Najniebezpieczniejsze kłamstwa to prawdy nieco zniekształcone.”
(Georg Christoph Lichtenberg)

Zaglądam na przeróżne blogi w poszukiwaniu prawdy. Takiej zwykłej, ludzkiej, życiowej… Muszę mieć jakiś niedobór tego składnika. Ludzie jednak często podkłamują sobie trochę, bo jakże by inaczej… Albo sami prawdy nie znają.

Gdy piszę tu jakiś tekst, staram się, by był jak najbardziej prawdziwy. Oczywiście nie zawsze mi to wychodzi. Czasem jednak jestem zmuszona coś zafałszować-zakodować, ale nie kłamię wtedy bynajmniej.

The Cure „Play For Today” (1980)

Blogi pompatyczne

Bardzo nie lubię blogów, których autorzy zwykle w rozwlekły, często także nudny lub niepoprawny, sposób piszą o rzeczach ważnych, istotnych, ważkich… Zwykle natury filozoficznej, psychologicznej, czy politycznej. Nie są to prace naukowe, takie sobie amatorskie rozważania. A komentarze pod tego typu wpisami są jeszcze nudniejsze, i tworzą się tam czasami kółka wzajemnej adoracji.

Albo ludzie ci mają niepoukładane w myślach, i muszą sobie wszystko szczegółowo wypisywać, aby samych siebie zrozumieć w najprostszych kwestiach, albo po prostu chcą zabłysnąć swoim, niejednokrotnie płytkim, intelektem. Ewentualnie, szukają w tą drogą przyjaciół. Jedno, drugie, czy trzecie, nie przepadam za tą częścią blogosfery i jej twórcami.

The Jam „That’s Entertainment” (1981)

Samotność w sieci

Samotność na własne życzenie. Samotność, która wynikła z potrzeby pisania bloga. Potrzeby mającej kilka przyczyn, gdzie próżność nie jest najistotniejszą z nich.

Smokie „Needles and Pins” (1977)