Archiwa miesięczne: Marzec 2013

Wielkanoc

Święto światła,
Nadziei,
Wiary w zwycięstwo nad śmiercią.
Wiary w sens istnienia.

***
W chrześcijaństwie ogień jest symbolem Chrystusa pokonującego ciemności, niosącego nadzieję, pokazującego drogę.

Radosnych Świąt Wielkanocnych!

Wielkanoc

Wielkanoc / fot. Michael Partenio

Dama z łasiczką

Słynna „Dama z łasiczką” (1490) Leonarda da Vinci, należąca do polskiego muzeum, okazała się po jakimś czasie „Damą z gronostajem”. Łasiczka, gronostaj… mówiono też o fretce. Wikipediowy artykuł poświęcony fretce informuje:

„Prawdopodobnie samiec fretki (albinos) widnieje na słynnym obrazie Leonarda da Vinci „Dama z łasiczką.”

/źródło/

„Dama z fretką”?
Pozostaje jeszcze kuna w wersji albinos i całkiem sporo zwierząt z rodziny łasicowatych 😉

Dlaczego „gronostaj”? Teoria:

„Przedstawia Cecylię Gallerani, kochankę księcia Ludovico Sforzy. (…) Trzymane przez modelkę zwierzę, nazywane gronostajem, a wcześniej łasiczką bądź fretką, ma złożone znaczenie emblematyczne. Jego grecka nazwa galée zawiera się w nazwisku Gallerani – jest więc nawiązaniem do nazwiska modelki. Zwierzę jest również czytelnym symbolem Ludovica Sforzy, nazywanego przez współczesnych „Ermellino” czyli „Gronostaj”, w nawiązaniu do prestiżowego Orderu Gronostaja, którego był kawalerem, i którego wizerunku używał jako swojego godła.”

(z wikipediowego artykułu poświęconego obrazowi)

"Dama z łasiczką" - Leonardo Da Vinci

Leonardo Da Vinci – „Dama z gronostajem” (1490) / źródło: Wikimedia

Udręka i nadzieja

Fragment tekstu pt. „Piosenka o ludziach z duszą”, wyk. Grażyna Łobaszewska, autor – Krzysztof Logan Tomaszewski (2006):

Zwykli ludzie noszą w sercach
Wiarę w miłość, czasem smutek
W dzień powszedni zamiast w święta
Otwierają swoja duszę.

Jest naiwna i wrażliwa
Miewa dłonie spracowane
A na grzbiecie koszulina
Myśli ma nieuczesane.

Ludzie z duszą lubią Babla
Stare książki już niemodne
Od Gogola do Remarque’a
Ale żyją raczej skromnie.

Melancholia czasem z chandrą
Też niekiedy inspiruje
Jeśli w duszy gra nam płomień
W Płocku, Lesku, Żyrardowie.
Ludzie z duszą lubią kino
Lecz najchętniej w iluzjonie
Chociaż czas ten dawno minął
Najważniejszy był w nim człowiek.

W wielkich miastach wielcy ludzie
Mają serca plastikowe
Płacą kartą jak za towar
Za swe życie uczuciowe.”

całość tekstu>>

„Wszyscy oni są produktem społecznego szoku.”

/autor- Krzysztof Teodor Toeplitz w „Między rozpaczą a drwiną” (druk. 1985), praca poświęcona malarstwu Jerzego Dudy-Gracza/

"Udręka Iwony K." (Jerzy Duda-Gracz)

Jerzy Duda-Gracz – „Udręka Iwony K.” (1978) / Źródło: chomikuj.pl

Samotność nieoswojona

Wybitny reporter Krzysztof Kąkolewski naliczył podobno 27 rodzajów samotności. Jako skromna i nieprofesjonalna obserwatorka życia, doszukałabym się może tylko kilku. Wystarczy.

Nadchodzi wiosna. Samotni poczują się jeszcze bardziej samotni. Niezmienne, jak rytm przyrody i jak radość ze znalezienia pierwszego przebiśniega. Kochający pokochają jeszcze mocniej albo się rozstaną. Labirynt emocji. Prostota świata.

Jacek Yerka "Wiosna"

Jacek Yerka (ur. 1952) – „Wiosna” / Foto: www.yerka.ovh.org

Zeszłego roku w Marienbadzie

„Zeszłego roku w Marienbadzie” (1961) – kadr z filmu

„Czy nie spotkaliśmy się w zeszłym roku w Marienbadzie?”

– cytat z filmu „Zeszłego roku w Marienbadzie” (reż. Alain Resnais, 1961)

zeszłego roku w marienbadzie

„Zeszłego roku w Marienbadzie” – kadr z filmu

Taoizm – bierność egzystencji?

Bierność człowieka w taoizmie.  Niepoprawianie natury, niezmienianie świata, niedziałanie. Filozofia trudna do zaakceptowania właśnie ze względu na tę bierność. Kojąca, wyciszająca, ale obca a nawet straszna.

Autor: Laozi (Lao Tse) Tytuł: „Księga Drogi i Cnoty” (‚Tao Te Ching’) – fragmenty:

Rozdział 1: Tao

Tao które może być poznane nie jest Tao.
Substancja świata to tylko nazwa dla Tao.
Tao jest wszystkim co istnieje i może istnieć;
Świat jest tylko oznaczeniem tego, co istnieje i może istnieć.

Ktoś doświadcza bez Jaźni by odczuć świat,
I doświadcza z Jaźnią by zrozumieć świat.
Dwa doświadczenia są jednym w Tao;
Są różne tylko w świecie.
Żadne doświadczenie nie przenosi Tao
Które jest nieskończenie większe i bardziej subtelne niż świat.

Rozdział 18: Strata Tao

Kiedy Tao zostaje zapomniane
Powstaje obowiązek i sprawiedliwość;
Wtedy rodzą się wiedza i rozumność
Wraz z hipokryzją.

Kiedy następuje rozkład rodzinnych stosunków
Powstaje poważanie i poświęcenie;
Kiedy naród upada w chaos
Rodzą się lojalność i patriotyzm.

Rozdział 29: Ślepota

Ci, którzy pragną zmieniać świat
Zgodnie ze swoimi pragnieniami
Nie mogą odnieść sukcesu.

Tao nadaje kształt światu;
On nie może być kształtowany przez Jaźń.
Jeśli ktoś próbuje go ukształtować, uszkadza go;
Jeśli ktoś próbuje go posiąść, traci go.

Dlatego:
Czasami rzeczy kwitną,
A czasami nie.
Czasami życie jest ciężkie
A czasami jest łatwe.
Czasami ludzie są silni
I czasami są słabi.
Czasami dochodzisz tam, dokąd idziesz
A czasami upadasz po drodze.

Mędrzec nie popada w krańcowość, w przesadę, ani w zadowolenie z siebie.

***
/Tłumaczenie z języka angielskiego – Max Bojarski/

„Tao Te Ching” na Gnosis.art.pl:  Część pierwsza + Część druga

Taoizm, Taiji, Yin-Yang

Symboliczne wyobrażenie taiji, czyli stanu wszechświata po rozdzieleniu się yin i yang /wikipedia/

Robert Frost – „Łata starego śniegu”

Zalegająca w rogu łata starego śniegu,
Którą powinienem był wziąć za
Porwaną przez wiatr gazetę
Zatrzymaną tam przez deszcz.

Upstrzona brudem przypominającym
Drobny druk rozlany po całości,
Najnowsze wiadomości, które zapominałem —
Jeśli kiedykolwiek je czytałem.

/napisał Robert Frost/
/tłumaczenie Moon/

A Patch of Old Snow

There’s a patch of old snow in a corner
That I should have guessed
Was a blow-away paper the rain
Had brought to rest.

It is speckled with grime as if
Small print overspread it,
The news of a day I’ve forgotten —
If I ever read it.

***
Nie mogłam znaleźć przekładu wiersza, więc przetłumaczyłam sama. Co do tytułu, u Stanisława Barańczaka brzmiał: „Spłacheć starego śniegu”. Znam tylko tytuł z jego tłumaczenia.

UZUPEŁNIENIE
Znalezione. Fotograficzna impresja na temat tego wiersza. (foto RaoDK, ju usunięte z profilu autora)

a patch of old snow, foto

A Patch of Old Snow

Aleksiej Sawrasow - Morze błota

Aleksiej Sawrasow – „Morze błota/Rasputitsa” (1894)