Ścieżki rozpaczy

Rozpacz przychodzi i odchodzi. Czasem nie potrafi odejść na dobre. Wtedy zamienia się w zobojętnienie, apatię, gorycz. Rozpacz jest podświadomie przywoływana umysł, aby można było znieść to, co jest tak straszne, że nie da się tego płynnie włączyć w swój obraz świata. Rozpacz jest obroną przed szaleństwem, jest ucieczką od niego.

Paul Delvaux - "Nocny pociąg"
Paul Delvaux – „Nocny pociąg” (1957) / źródło

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s